نکنه یه وقت ازهم جدا بشیم                               از این عشق پاکمون رها بشیم

اگه اینجوری باشه من دق میکنم                          شبا توی خوابم هق هق میکنم

نکنه یه وقت بیایی که دیر بشه                            دل من از عشق تو سیر بشه

نه بابا ، این دل من سیر نمیشه                              از غم عشق تو اما پیر نمیشه

دل ما شکسته از این مهریا                                    بیا مهربون باشیم توی دنیا

آخه تا کی دلامون خوب بمونه                            گل عشق ما بی جون بمونه

اگه تو بیایی اون هم جون میگره                            غم دلواپسی هامون میمره

میدونم وفاداری به عشقمون                               گل انتظار نشست تو چشمون

غریبه بدون ، خدا مهربونه                                    با غم دلها همزبونه

در نگاه دوست همچون مه او

 او کجا هست من در تب او

او خدا هست با من تو بمان

او صدا هست با من تو بخوان

من عاشقمو از پس او میخوانم

من صادقم و در غم او می مانم

بین من و او فاصله ها پنهانند

بین من و او خاطره ها می مانند

بین منو او رازو نیازی برخاست

بین منو او نازو نگاهی بر پاست

امدم در پی او میمانم

مانده ام در غم او می بارم

شاید او با من و من با اویم

شاید او غافل و من تنهایم

شاید از بس که نگاهش کردم

شاید از قصد که صدایش کردم

رفته است و من می گویم

او خدایم بود باز من بی روحم

نگاه من به جز نگاهت نگاهی رو نمی بینه

توی دلم بجز دلت دیگه دلی نمی شنیه

صدایی جز صدای تو گوشای من نمی شنون

زخم زبون شنیدنا شیشه ی صبر نمی کشنن

از  بس مهربونی تو کمبودی حس نمیکنم

به خاطر تنهاییا دیگه غمی نمیخورم

دیگه نمی شونم ز دل بگه که منتظر نباش

آخه مگه دیوونه ای نشستی تو بازم به پاش

دیگه احساس خستگی نمیکنم از انتظار

چون میدونم یه روزی میاد دیر یا زود مثل بهار

نگاه مهربون تو شادی تو دل می نشونه

لبای پر سکوت من دیگه ز غم غمی نمیخونه

دلم فقط به خاطر غربت چشمات میسوزه

چشم منو نگاه تو همش به چشمات می دوزه

از بس مهربونی تو دیگه خجالت میشکم

به پای مهربونیات هر چی میام نمیرسم

خیلی وقته تو سایبون واژه ی ما نشسته

عشق من دوستت دارم ؛ تا حدی که حاضرم با تو تا اوج قله های بلند و سخت زندگی بدون توقف برم خستگی راه را تا وقتی با منی حس نخواهم کرد .

عشق من دوستت دارم ؛ به همان اندازه که ستاره ها و ماه آسمون را دوست دارن و به بودنش نيازمندند ؛به بودنت نيازمندم .

عشق من دوستت دارم ؛ تاحدی که لرزش انگشتانم به من قدرت نوشتن و لبانم قدرت بيان اين حس را نمی دهند .

عشق من دوستت دارم ؛ به همان اندازه که سوختن چوب در آتش دردناک است ؛ دوری از تو برايم سخت زجرآور است .

عشق من دوستت دارم ؛ تاحدی که می خواهم آنقدر بگريم و فرياد بزنم تا ثانيه های ساعت دلشون برام  بسوزه و با سرعت بيشتری روی صفحه روزگار حرکت کنند ؛ تا روز ديدار من و تو زودتر از راه برسه تا آغوش گرمت را حس کنم ؛ آغوشی که مدتهاست برايم باز مونده و انتظارم را می کشد .

عشق من دوستت دارم ؛ به همون اندازه ای که آب از خشک شدن می ترسه ؛ من از اينکه روزی از  دلگير بشی و ترکم کنی می ترسم .

عشق من دوستت دارم ؛ تا حدی که با نفسهات به درونم رخنه کردی و تمام سلولهای بدنم با عطر قدمهات جون تازه گرفته اند .

      من با تو زنده ام همسفر من ... می پرستمت

به خاطر چشمان زیبای تو بود
که چشمانم، جسارت دیدن چشم کسی را نداشت
به خاطر روی زیبای تو بود
که نگاهم به روی هیچ کس خیره نماند
به خاطر دستان پر مهر و گرم تو بود
که دست هیچ کس را در هم نفشردم
به خاطر حرفهای عاشقانه تو بود
که حرفهای هیچ کس را باورنداشتم
به خاطر دل پاک تو بود
که پاکی باران را درک نکردم
به خاطر عشق بی ریای تو بود
که عشق هیچ کس را بی ریا ندانستم
به خاطر صدای دلنشین تو بود
که حتی صدای هزار نی روی دلم ننشست
و به خاطر خود تو بود
که خودم را فراموش کردم
ودر دریای عشقت غوطه ور ساختم
اری به خاطر تو ای نازنین

قسم به چشمات بعد از این جز تو گلی بو نکنم

جز به تو و به خوبیات به هیچ کسی خو نکنم

قسم به اسمت که تو رو تنها نذارم بعد از این

اسم تو رو داد می زنم تا دم دمای آخرین

قطره به قطره خونم و یک جا به نامت می کنم

دلخوشیهای دنیا رو خودم به فالت می کنم

می برمت یک جای دور می شم واست سنگ صبور

برات یه کلبه می سازم پر از یک رنگی پر نور

روح و دل و جون و تنم، نذر نگاهت می کنم

دنیاها رو فدای اون چهره ماهت می کنم

تو آن ماهی که در پایت تلاطم می کند دریا

شـبـی دیگر هم سپری شــد

صدای کلاغـهـا بلـندتـر می شـود

هر دو روی بالـش دیگر گرم شــده ...

دیـشـب را هم نخوابـیـده ام

حتی فکر خواب هـم دیگر دیـر است !

نسیـم نرم و نابهنگام پایـیـزی می وزد

و با خود خبری تـلـخ از دور دستها می آورد :

او زنـده است و نفس می کـشــد !

اما غـمـی در دل نـدارد ...

از خداوند خواستم تا عـادتـهای زشـتـم را ترک دهـد ...

خداوند فرمود : خودت بايد آنها را رها كنی !

از او خواستم لااقل به من صبر عطا كند !

فرمود : صبر، حاصل سختی و رنج است ، عطا كردنی نيست بلکه آموخـتـنـی است ...

گفتم : پس مرا خوشبخت کن !

فرمود : نعمت از من ، خوشبخت شدن از تو...

از او خواستم مرا گرفتار درد و عذاب نـكـنـد !

فرمود : رنج از دلبستگـیـهای دنيايی جدا و به من نزدیکـتـرت می‌کـنـد ...

پس از او خواستم تا روحم را رشد دهد ...

فرمود : نه ، تو خودت بايد رشد كنی ، من فقط شاخ و برگ اضافـيـت را هرس می كنم ، تا

بارور شوی  ...

از خدا خواستم حداقل كاری كند كه از زندگی لذت كامل ببرم ...

فرمود : برای همين كار من به تو زندگی داده ام !

نا امیدانه از خدا خواستم كمكم كند تا همان قـدر كه او مرا دوست دارد ، من هم ديگران  را

دوست بدارم ...

خداوند فرمود : بالاخره اصل مطلب دستگيرت شد ... !

دل من تـنها بـود ،

دل من هرزه نـبـود ...

دل من عادت داشـت ، که بمانـد يک جا

به کجا ؟!

به در خانه تو !

دل من عادت داشـت ،

که بمانـد آن جا ، پـشـت يک پرده تـوری

که تو هر روز آن را به کناری بزنی ...

دل من ساکن ديوار و دری ،

که تو هر روز از آن می گـذری .

دل من ساکن دستان تو بود

دل من گوشه يک باغـچه بـود

که تو هر روز به آن می نگری

راستی ، دل من را ديـدی ...؟!!

 اخوان ثالث

دوستم داشته باش !

دوستم داشته باش ، هـمانـگونه که من دوستـت دارم

بگذار فاصله من و تو کمتر از آنی باشد :

که می خواهـيـم و نمی توانـيـم

که می توانـيــم و نمی گـذارنــد !

بگذار ميان من و تو فاصله ای نـمـانــد

نه به خاطر خودت ،

و نه به خاطر من !

که به خاطر اين عـشـق دوسـتـم داشـتـه باش

بـيـش از آنی که من دوسـتـت دارم ...

 

زمان به من آموخت :

که دست دادن دلـیـل رفـاقـت نـیست  ،

بوسـیـدن قـول مانـدن نـیست ،

وعـشـق ورزیـدن :

ضمانت تـنها نـشـدن نـیست ...