روز مبادا

به رستم شاهنامه قسم که تمام شعرهایم بوی تو می دهد

اساطیری ترین دختر آسمان ( زیبا )

شب با نخستین ستاره آغاز می شود و من با نخستین بوسه هات

بوسه هایی که شیرین تر از خوشبختی اند

و مرا می برند

تا اوج خواستن

تا لذت کندن بیستون

تا ته گریه      

گریه ای از شوق

شوقی از یک دیدار

و آن گاه من با غرور سجده خواهم کرد

چرا که منم تنها فاتح لبانت

تنها شاعری که از تو سرود

اما نه

باید تمام مشق ها را پاره کنم

گفتن از تو آسان نیست

باید که دیوانه وار مرد برایت

باید که اتش گرفت میان هرم نفسهات

وذخیره کرد گلبوسه هات

باشد برای روز مبادا

دعا می کنم که هیچگاه چشمهای زیبای تو را

در انحصار قطره های اشک نبینم

و تو برایم دعا کن ابر چشم هایم همیشه برای تو ببارد

دعا می کنم که لبانت را فقط در غنچه های لبخند ببینم

و تو برایم دعا کن که هر گز بی تو نخندم

دعا می کنم دستانت که وسعت آسمان و پاکی دریا و بوی بهار را دارد

همیشه از حرارت عشق گرم باشد

و تو برایم دعا کن دستهایم را هیچگاه در دستی بجز دست تو گره ندهم

من برایت دعا می کنم که گل های وجود نازنینت هیچگاه پژمرده نشوند

برای شاپرک های باغچه ی خانه ات دعا می کنم

که بال هایشان هرگز محتاج مرهم نباشند

من برای خورشید آسمان زندگیت دعا می کنم که هیچگاه غروب نکند

و بدان در آسمان زندگیم تو تنها خورشیدی

پس برایم دعا کن ، دعا کن که خورشید آسمان زندگیم هیچگاه غروب نکند